جمعه 26 مرداد 1397
بازدید امروز : 2346 نفر
موتور جستجوی سایت نیازمندیهای دانشجویی موتور جستجوی پیشرفته مقالات و تحقیقات و ...
تلگرام سایت تحقیق

موضوع : چرا ایرانیان منافع فردی را بر منافع جمعی ترجیح می دهند؟
تحویل در محیط : word

عنوان سفارش :
چرا ایرانیان منافع فردی را بر منافع جمعی ترجیح می دهند؟
تعداد صفحه :
8
قیمت :
1500 تومان

مقدمه
تصور مي كنم موضوع "منافع فردي" يا "منافع شخصي" يكي از اصلي ترين پايه هاي شكل گيري چهارچوب زندگي روزمره است. ما هر چه هم كه كلام و گفتارمان را به عامل "تعارف" بيالائيم و از ايثار و گذشت و خدمت و ديگر شعارهائي از اين دست پافشاري كنيم، اما واقعيت چيز ديگري است و تمام كنش ها و واكنش ها در فرآيند امرار معاش و زندگي روزمره بر اساس منافع شخصي شكل مي گيرد و چاره اي هم جز اين وجود ندارد. چه كه اگر اين روال وجود نداشته باشد، اصالت و ارزش كار و كوشش دچار نقض و ابهام خواهد شد و همه منتظر ايثار و گذشت ديگران خواهند ماند. اگر چنين روالي نبود و بشر به منافع شخصي اش نمي انديشيد، بطور قطع هنوز در غارها مي زيستيم!
البته خدمت و گذشت و ايثار وجود دارد. اما هيچكس نمي تواند قبل از برخورداري از اولين مواهب زندگي به چنين كارهائي اقدام كند. تا مكنتي نباشد نمي توان ديگران را از فقر نجات داد! تا پولي نباشد، قدرت خيرات نيست! تا قدرت بازوئي كسب نشود، تواني براي دستگيري از مظلوم نخواهد بود! و همه اينها در غالب منافع شخصي به دست مي آيد.منفعت طلبي چيز بدي نيست و اصولا مهم ترين عاملي است كه باعث رشد بشر شده است. اما افراط و تفريط در آن ، مانند هر كار ديگري وجود دارد كه بايد مورد ملاحظه باشد.
آخرين نكته هم اينكه "گذشت" و "ايثار" تكليف كردني نيست! بلكه اموري شخصي هستند كه هر كس به فراخور حال خود به آن مي پردازد و البته پرداختن به آن ارزش است. اما ايجاد زمينه منافع شخصي و خانوادگي براي بهبود زندگي، جزو عوامل لازم و غير قابل انكار بوده و پيش از اينكه ارزش باشد يك امر لازم و واجب اجتماعي است.
پاسخ به اين پرسش كه چرا ايرانيان به نظم اجتماعي تن نمي دهند و يا به سختي زير بار آن مي روند، پاسخي است بسيار اساسي. دست يافتن به اين پاسخ مي تواند ما را در رهگيري علل عقب ماندگي جامعه ايراني بطور جدي كمك كند. به منظور درك سريعتر و راحتر از مطلب فوق، بحث را با طرح چند پرسش ساده پيش مي بريم.
به عنوان مثال چرا يك عابر پياده در برابر چراغ قرمز در سر چهارراه ها تحمل نمي كند تا چراغ سبز شود و سپس از عرض خيابان عبور كند. و نيز بارها ديده ايم كه سرنشينان خودروهاي حتي بسيار گران قيمت، پس از خوردن ميوه و يا بستني، پوست ميوه و يا ظرف بستني را به خارج از خودروي خود پرتاب مي كنند. چرا آنقدر كه پاكيزگي داخل خودرو (حوزه خصوصي) براي سرنشين آن اهميت دارد، بهداشت محيط (حوزه عمومي) براي آن ها فاقد اهميت است. اين گونه پرسش ها را مي توان تعميم داد. چرا رؤساي ادارات عموماَ ترجيح مي دهند، مسئولين زيردست خود را از ميان كساني انتخاب كنند كه از زمره دوستان و نزديكان (متعلق به حوزه خصوصي) آنان هستند. چرا حوزه خصوصي در نزد ما ايرانيان بر حوزه عمومي تقدم دارد.
پديده نظم اجتماعي و تن دادن به آن اساساَ مقوله اي است مدني. بنابراين شكل گيري نظم اجتماعي و تبعيت مردم از آن ويا دلايل عدم شكل گيري آن را، بايد در شهر (مدينه) و تاريخ تحولات مربوط به آن، جستجو كرد.
شهر در تاريخ قدمت چند هزار ساله دارد، از سومر و آكد و آتن، هكمتانه و تيسفون در عهد باستان گرفته تا ري و اصفهان در دوره اسلامي. حضور اين شهرها در پهنه تاريخ بدين معني نيست كه الزاماَ در همه آن ها نظم مدني وجود داشته است. اولين شهري كه در آن نظم مدني برقرار بوده و تاريخ از چگونگي شكل گيري اين انتظام مدني با ذكر جزئيات سخن گفته است، دولت شهر آتن است.
نزديك به شش قرن قبل از ميلاد (594 ق.م) مصلح بزرگي بنام سولون در سن 45 سالگي، اصلاحاتي را در اين شهر پياده كرد كه بنياني شد براي دموكراسي مششع شهر آتن در دوره پريكلس (461-429ق.م).
از منظر معماري، طراحي شهر آتن به گونه اي بود كه در مركز شهر ميداني وجود داشت بنام آگورا (الهه جماعت). ساكنين شهر كه نام و مشخصات آن ها در يك دفتر مخصوص ثبت شده بود و بر اساس روايت ويل دورانت تعداد آنان به 43 هزار نفر مي رسيد، در اين ميدان اجتماع كرده و در باره امور مربوط به اداره شهر به شور و مشورت مي پرداختند. اما اين شور و مشورت نامتعين و بي هدف نبود.
در دولت شهر آتن چهار مجلس وجود داشت، بجز مجلس آريوپاگوس (سنا) كه بطور عمده اختصاص به اشراف قديمي داشت، ساكنين شهر مي توانستند در سه مجلس: چهار صد نفره؛ اكلسيا و هليايا شركت كنند. مجالس چهار صد نفره و اكلسيا نقش قانونگذاري داشتند و مجلس هليايا كه از 6000 عضو تشكيل مي شد با تشكيل دادگاه هائي با حضور هيئت منصفه، كاركرد قضائي داشت. نقش اجرائي شهر به عهده آرخوني بود كه توسط مجلس اكلسيا،كه تمام ساكنين شهر درآن نسبت به بقيه مجالس حضور بيشتري داشتند، براي مدت يك سال انتخاب مي شد. در اين شهر رسم بر اين بود كه، صاحب منصبان براي اينكه از موقعيت خود سوء استفاده نكنند، مي توانستند مقام خود را فقط براي يك سال در اختيار داشتنه باشند. علاوه براين يك قاعده نظارتي بسيار مهم در دو نسل بعد از سولون در دوره كليئس تنس بوجود آمد كه در پايان هر سال، مجلس اكلسيا درباره مسئولين شهر آتن به تحقيق مي پرداخت و چنانچه درباره فردي به اين نتيجه مي رسيد كه از سمت خود سوء استفاده كرده است او را به نفي بلد (استراسيسم) مجبور مي ساخت.
از مجموعه تدابير فوق مي توان استنباط كرد كه در دولت شهر آتن حقوق شهروندي به وجود آمد و اين امر در عصر جمهوري و امپراطوري روم به كمال رسيد. اين سير تكاملي نظام شهروندي در سال476 بعد از ميلاد با هجوم اقوام ژرمن به امپراطوري روم متوقف شد. با وجود اين، دوره يونان و روم به ترتيب؛ فلسفه دموكراسي و نظم اجتماعي را به عنوان دو پايه براي تمدن مغرب زمين بجا گذاشتند.


ترجمه انگلیسی به فارسی سایت تحقیق

برای پیدا کردن ما فقط کافیست «سایت تحقیق» را در گوگل سرچ کنید

ترجمه فارسی به انگلیسی سایت تحقیق
با کلیک روی +۱ ما را در گوگل محبوب کنید
Tel : 09118370377
Email : tahghighnet@yahoo.com
Telegram : @tahghighnet
channel: https://t.me/tahghighchannel
Instagram : tahghighnetinsta
www.tahghigh.net
2018 - 2007