پنج شنبه 21 آذر 1398
بازدید امروز : 5599 نفر
موتور جستجوی سایت نیازمندیهای دانشجویی موتور جستجوی پیشرفته مقالات و تحقیقات و ...
تلگرام سایت تحقیق
سفارش پیشینه پژوهش سفارش از طریق تلگرام یا واتس آپ
تحویل در محیط ورد : word
عنوان :

اصلاحات امیر کبیر و روابط او با روحانیون

عنوان سفارش :
اصلاحات امیر کبیر و روابط او با روحانیون
تعداد صفحه :
19
قیمت :
2500 تومان
اصلاحات امیر کبیر و روابط او با روحانیون
  • مقدمه
  • «میرزا محمد تقی‌خان فراهانی» (زاده: ۱۱۸۶، درگذشته:۲۰ دی ۱۲۳۰) مشهور به امیرکبیر، یکی از صدراعظم‌های ایران در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار بود. اصلاحات امیرکبیر اندکی پس از رسیدن وی به صدارت آغاز گشت و تا پایان صدارت کوتاه او ادامه یافت. مدت صدارت امیر کبیر ۳۹ ماه (سه سال و سه ماه) بود. وی مؤسس دارُالفُنون بود که برای آموزش دانش و فناوری جدید به فرمان او در تهران تأسیس شد. همچنین انتشار روزنامه وقایع اتفاقیه از جمله اقدامات وی به‌شمار می‌آید. امیرکبیر پس از این که با توطئه اطرافیان شاه از مقام خود برکنار و به کاشان تبعید شد، در حمام فین به دستور ناصرالدین‌شاه به قتل رسید. پیکر وی در شهر کربلا به خاک سپرده شده‌است. بی نینگ انگلیسی که همراه وزیر مختار انگلیس امیر را ملاقات کرده وی را فردی درشت و تنومند و هوشمند توصیف کرده است. بی نینگ می‌نویسد امیر در جوانی اهل کشتی بوده و اندام قوی و درشت وی هم موید همین مطلب است. از پهلوانی امیر اطلاعی در دست نیست اما ورزش زورخانه در زمان وی رایج‌ترین ورزش بود. لباس امیر جبه بود و به منشیانش نیر دستور داده بود جبه به تن کنند. امیر کلاه بلندی بر سر می‌گذاشت و موهای وی بلند و از نوع به اصطلاح پاشنه نخواب بود. وزیر مختار انگلیس در یکی از گزارش‌هایش می‌نویسد پول دوستی که صفت بارز ایرانیان است به هیچ وجه در امیر راهی ندارد. همه وی را فردی مورد اطمینان و غیر قابل فساد می‌دانستند. دکتر یاکوب ادوارد پولاک اتریشی می‌نویسد: پولهایی که به امیر می‌دادند و نمی‌گرفت همگی خرج کشتنش شد.

    اوضاع ایران هنگام روی كار آمدن امیركبیر

    امیركبیر كه پایه گذار اندیشه ی ترقی در ایران به شمار می‌رود، در مدت سه سال و یك ماه و 27روز زمامداری[1] خود یك سیاست مستقل و ملی در پیش گرفت او وارث وضعی كاملا نامساعد و مملو از مشكلات و موانع برای خدمت و كار بود او موقعی مصدر كار شد كه همه چیز و همه جای مملكت را فساد فرا گرفته بود. كادر هیئت حاكمه به صورت غیرقابل اصلاحی در فساد غوطه‌ور بود. جنوب و شمال كشور مثل موم در دست انگلیس و روس قرار داشت. دربار بیش از آلت بی‌اراده‌ای در دست بیگانگان چیزی نبود. ارتش به صورت سازمانی در جهت سركوبی و ناراحت كردن مردم درآمده بود. نیروی دریایی كه در آن تاریخ برای كشورهای مجاور دریاها نقش حیات و مرگ را داشت، اصلا در ایران وجود نداشت. صنعت به صورت موجود در كشورهای پیشرفته ی آن روز دنیا، ابداً در ایران به-چشم نمی‌خورد و صنایع دستی مختصری هم كه بود در مقابل هجوم و حمله ی سیل مصنوعات كشورهای مترقی، رو به ورشكستگی می‌رفت. كشاورزی و دامداری به همان وضع قرون وسطی باقی-مانده بود.

    اگر کسی هم به فكر بهره برداری از معادن و ذخائر و ثروت‌های خدادادی کشور می‌افتاد با توجه به وضع زمامداران و كارشكنی‌های یغماگران خارجی منصرف می شد . علم و ادب و هنر مخصوصا علومی كه به تازگی در غرب رواج پیدا كرده بود، كفر و الحاد به شمار می‌رفت و با این كه تا آن روز در اروپا قدم‌های بلندی به طرف تكامل و ترقی برداشته شده و در اثر ارتباط و آمد و شد، آن پیشرفت‌ها از نظر سردمداران ایران پوشیده نبود، در ایران اقدامی برای اقتباس آن ترقی به چشم نمی‌خورد. در عوض، بازار رشوه و دزدی و تجاوز و تعدی و زورگویی هرچه بخواهد رواج داشت. القاب پرطمطراق و عناوین پرزرق و برق كه حاكی از روح تنمّر و تفكر عده‌ای مغرور بود، در میان طبقه ی بالا و هزار فامیل دست به دست می‌گشت. در این وضعیت امیركبیر شروع به اصلاحات در دو جناح داخلی و خارجی كرد.[2]

    اصلاحات و اقدامات امیركبیر

  • الف) امنیت داخلی
    1. 1- سركوب شورش سالار در خراسان:
    سالار)فرزند آصف الدوله( در زمان محمدشاه شورش كرد و سركوب گردید. در آغاز سلطنت ناصرالدین شاه وی از گرفتاری‌های موجود استفاده كرد بر مشهد مسلط شد. امیركبیر كه اقدامات حشمت الدوله(حاكم خراسان) را در سركوبی سالار مؤٍثر نمی‌شناخت و از مساعدت نمایندگان خارجی هم متنفر بود حشمت الدوله را به حكومت آذربایجان منصوب كرد و سلطان مراد احتشام-السلطنه را مأمور سركوبی سالار ساخت وی توانست با قتل سالار و افرادش به غائله خاتمه دهد.[3]

    2- بلوچستان و سیستان:
    به علت نزدیكی این دو ایالت به هندوستان و افغانستان، انگلیس كوشش داشت خوانین محلی و سرکردگان این ایالات را دست نشانده خود سازد. امیركبیر از دو طریق پیروز شد. یکی تقویت حكومت و دیگری حمایت از خوانین محلی و رؤسای ایالات بلوچستان و سیستان و سپردن پاره‌ای مأموریت‌ها و خدمات دولتی به آنها.[4]
    ب) سیاسی و اجتماعی

      1- مالیه و خزانه:
    سیاست مالی امیركبیر بر دو پایه ی اصلی قرار داشت. یكی كاستن خرج دولت بود. او هیأتی از مستوفیان را تحت نظر مستوفی الممالك آشتیانی(وزیر استیفار) تشكیل داد این هیأت پس از رسیدگی‌های لازم، كمبود عایدات را نسبت به هزینه‌های مستمر، یك میلیون تومان تشخیص داد. امیركبیر برای خاتمه دادن به بحران مالی و متوازن ساختن عایدات خزانه دستور داد به تناسب از حقوق خود و مقرری مستخدمین كاسته شود و این عمل را از حقوق خود گرفته تا كوچك ترین مستخدمین اجرا نمود. علاوه بر آن مستمری‌های فوق‌العاده سنگین، شاهزادگان، علما، سادات و متنفذین را قطع كرد و برای شاه مقرری ماهانه در حدود هزارتومان تعیین نمود.[5] یكی دیگر از سیاست‌های او عایدات بود. امیركبیر مالیات عقب افتاده حكام ولایات و خوانین محلی را وصول كرد و زمین‌های مزروع را از نو مورد ارزشیابی قرار داد. زیرا كه آخرین بار در 80سال پیش در زمان كریم خان زند بود كه اراضی را ارزشیابی كردند و از آن وقت تغییر فاحشی در قیمت زمین و دیگر اموال منقول رخ داده بود.[6]
      2- نظام جدید و بحریه:

    امیركبیر برای اصلاح وضع نظامی ایران، وزارت جنگ را شخصا برعهده گرفت و یك مدرسه ی نظامی در تهران تأسیس و معلمان و مربیان نظامی از كشورهای بی‌طرف برای تعلیم افسران استخدام كرد.[7] لباس نظامیان را متحدالشكل كرد(مثل لباس نظامیان اطریشی) و برای تأمین اسلحه ی مورد نیاز اقدام به تأسیس كارخانه ی اسلحه سازی در اصفهان، شیراز و تهران نمود. و بنای عمارت توپخانه در سال1267ق آغاز شد. ساختمان سربازخانه‌ها در خارج از شهرها و بنای قراولخانه‌ها در داخل شهرها و سر راه ها، شروع به ساختن شد. از دیگر اقدامات، ساختن قلاع نظامی در محل‌های سوق الجیشی و ایجاد پادگان‌های دائمی بود. امیركبیر در سازمان نظامی نیز رسم بخشیدن مناسب بی‌شغل را برانداخت.[8] از دیگر اصلاحات تشكیل نیروی دریایی در خلیج فارس و خریداری كشتی از دولت انگلیس بود.[9]

      3- دیوان عدالت:
    اصلاحات امیركبیر در نظام دادگستری ایران در چند جهت بود: اصلاح محضر شرع، بنای دیوان-خانه عدالت، رسیدگی به دادخواهی مردم علیه دولت، آئین جدید دادخواهی اقلیت‌های مذهبی،[10] و برانداختن رسم شكنجه متهم و مجرم بود.[11]
      4- اخلاق و كردار مدنی:
    امیركبیر به مبارزه با نادرستی و رشوه خواری پرداخت. رشوه خواری به مفهوم كلی شامل پیشكش(وزیران و بزرگان می‌دادند و می‌گرفتند)، مداخل(دیوانیان می‌گرفتند) و سیورسات(لشكریان می‌گرفتند) می‌شد؛ كه امیركبیر همه را ممنوع اعلام كرد. هرزگی و قمه‌كشی و لوطی بازی هم در شهرها رواج داشت كه امیركبیر همه ی آنها را از بین برد. مسؤلیت امنیت شهرها به عهده قراولخانه سپرده شد. همچنین القاب دیوانی را حذف كرد.[12]

      5- امور شهر و خدمات شهری:
    امیركبیر در این مورد كارهای زیادی انجام داد. آبله كوبی را در سر تا سر ایران مرسوم ساخت و رساله‌ای در این باب از زبان انگلیسی به فارسی ترجمه و چاپ كرد و آبله كوبانی به نواحی مرزی(برای مسافران تازه وارد) و ولایات فرستاد. آفت دیگر وبا بود كه غیر از مقاله‌هایی كه در وقایع الاتفاقیه نوشته می‌شد، جزوه ی«قواعد معالجه وبا» راجع به چگونگی این بیماری و جلوگیری از سرایت آن نوشته شد و میان روحانیون و سرشناسان محله‌های شهر پخش شد و به علاوه برای محافظت ممالك محروسه از آلودگی وبا، در مرزها قاعده ی قرنطینه گذارده شد كه مسافران را چند روز در آنجا نگاه دارند و دود بدهند و بعد روانه شوند. تأسیس مریض خانه با توانایی درمان 400بیمار و مجهز به داروخانه، ارسال پزشك به ولایات، دادن تصدیق طبابت به پزشكان، جمع آوری گدایان، رفع كم آبی تهران از طریق جاری كردن رودخانه كرج به شهر، تأسیس چاپارخانه برای نامه‌های پستی، ایجاد تذكره ی چاپی برای مسافرت ایرانیان، قانون بلیط دروازه برای مسافرت از تهران برای حفظ امنیت، ساختن بنای تیمچه(سرای اتابكیه)، بازار امیر، میدان توپخانه، عمارت توپخانه و سبزه میدان در تهران و آثار دیگر در اصفهان از دیگر اقدامات بود.[13]
      6- خبررسانان و خفیه نویسان:
    در دولت امیر دستگاه خفیه نویسی و خبررسانی نسبتا وسیع و منظم بود. امیر مفتشان زیادی گماشته بود كه گزارش‌های منظمی از آنچه در شهر و ولایات و دستگاه دیوانی و لشكری و حتی سفارتخانه‌های خارجی می‌گذشته، مستقیم برای او می‌فرستادند. دستگاه خبررسانان امیر در سه جهت اصلی كار می‌كرده است: 1- خبرگیری از وضع ولایات و كردار مأموران دیوانی و لشكری خاصه در امر منع رشوه گیری و سیورسات و جلوگیری از تعدی مالیاتی و دستبرد به حقوق طبقه روستائی، 2- گزارش وقایع شهری خاصه از لحاظ نظم و امنیت عمومی، 3- مراقبت در فعالیت سفارتخانه‌های خارجی در تهران.[14]

    ج) دانش و فرهنگ جدید

      1- تأسیس دارالفنون:
    با توجه به نتایج و رفتار بد زعمای دولت انگلیس نسبت به شاگردانی كه در زمان عباس میرزا و سپس در دوره ی محمدشاه برای تحصیل به انگلیس اعزام شده بودند، امیركبیر چنین تشخیص داد كه تأسیس مدرسه‌ای در خود كشور و استخدام معلم از خارج با صرفه‌تر و مفیدتر خواهد بود. به همین منظور در سال 1266ق مقدمات افتتاح مدرسه‌ای كه در آن جوانان ایرانی بتوانند با علوم جدید و صنایع اروپایی آشنایی پیدا كنند فراهم ساخت تا در آنجا مانند مدارس پلی تكنیك آن زمان تمام علوم و صنایع و فنون نظامی تدریس شود. به همین مناسبت اسم مدرسه را دارالفنون گذاشت. در سال اول تأسیس مدرسه مطابق شرح وقایع التفاقیه 105نفر شاگرد داشته و در هفت رشته به قرار زیر مشغول تحصیل بودند. 26نفر توپخانه، 20نفر طب، 20نفر پیاده نظام، 5نفر سواره نظام، 12نفر مهندسی، 7نفر داروسازی، 5نفر معدن شناسی.[15]
      2- روزنامه ی وقایع التفاقیه:
    امیركبیر برای بیداری افكار و اطلاع مردم از جریان امور مملكتی تصمیم گرفت روزنامه‌ای در تهران دایر نماید. به دستور امیر روزنامه ی وقایع التفاقیه تأسیس یافت. اولین شماره ی آن در روز جمعه 5ربیع الثانی1267ق در تهران به اسم روزنامچه ی اخبار دارالخلافه تهران منتشر شد ولی شماره ی دوم بنام روزنامه ی وقایع التفاقیه انتشار یافت و بعدها تحت عناوین روزنامه ی دولت علیّه ی ایران، روزنامه ی ایران، روزنامه ی رسمی دولت ایران طبع و توزیع گردید.[16]
      د) سیاست‌های اقتصادی

    1- صنعت جدید:
    امیر برای فنون غربی ارزش بسزایی قائل بود و به تأثیر اقتصادی آن پی ‌برده بود و یكی از مواد مهم برنامه ی او در ترقی ایران ایجاد صنایع جدید بود. نقشه ی امیر در بنای صنعت ملی شامل استخراج معادن، ایجاد كارخانه‌های مختلف، استخدام استادان فنی از انگلیس یا پروس، فرستادن صنعت كاران به روسیه، خرید كارخانه از فرنگ و حمایت از محصولات داخلی بود. به همین خاطر او فرمان آزادی استخراج معادن برای اتباع ایرانی را صادر كرد. و دولت و مردم هر دو به این كار دست زدند. افزایش تولید معادن مستلزم آموزش اصول فنی جدید بود. پس برای مدرسه ی دارالفنون استادان معدن شناس از اطریش استخدام كرد. برای ترقی صنعت از پشتیبانی و كمك به اهل فن هیچ دریغ نمی‌كرد.[17]
    2- كشاورزی:
    ایمنی اجتماعی و حفظ حقوق كشاورزان دو عامل اصلی ترقی كشاورزی بود. با برانداختن آئین كهنه سیورسات و حمایت از روستائیان، میزان تولید مواد كشاورزی افزایش یافت و كشت محصولات تازه‌ای نیز آغاز گردید. بنای سد ناصری بر رودخانه ی كرخه، ایجاد پل شوشتر، رواج كشت نیشكر، بنای سد تازه ی گرگان، و زراعت پنبه ی آمریكایی از دیگر كارهای امیركبیر است.[18]

    تحقیقهای مشابه
    اصلاحات امیر کبیر و روابط او با روحانیون
    19 صفحه - 2500 تومان

    ترجمه انگلیسی به فارسی سایت تحقیق

    برای پیدا کردن ما فقط کافیست «سایت تحقیق» را در گوگل سرچ کنید

    ترجمه فارسی به انگلیسی سایت تحقیق
    رفرنس نویسی با نرم افزار endnote سایت تحقیقصحافی پایان نامه رساله مقاله کتاب سایت تحقیق
    با کلیک روی +۱ ما را در گوگل محبوب کنید
    صفحه اصلی| تحقیق | تحقیق های آماده | ترجمه | ترجمه آماده | کار آماری | کار آماری آماده | طرح کارآفرینی | نما و پلان

    Tel : 09118370377
    Email : tahghighnet@yahoo.com
    Telegram : @tahghighnet
    channel: https://t.me/tahghighchannel
    Instagram : tahghighnetinsta
    www.tahghigh.net
    2019 - 2007